De klok slaat 03.30 uur in de nacht en één van de medewerkers van Warin is al bezig met de voorbereidingen voor het koken van de maaltijd van de honden. Helaas is er geen keuken tot beschikking en wordt er geroeid met de riemen die er wel zijn. Reusachtige kookbakken op ouderwets houtvuur en 70 kg ongekookte rijst, een ware uitdaging en iets wat ik ondanks mijn vele jaren in dit land nog nooit van dichtbij heb gezien. Het roergerei lijkt inderdaad wel op roeispanen en vele liters water verdwijnen in de grote pan. Ik ben niet echt gewend om op deze vroege tijden, of te wel midden in de nacht op te staan, en kijk met lede ogen deze activiteiten aan en het gemak waarop de “kokkin” zich van haar taak kwijt. Deze vorm van dierenhulp is mij dan ook vreemd maar dwingt, hoe meer ik van een afstandje er naar mag kijken, een diep respect af. Het water schijnt maar niet te willen gaan koken, maar wellicht is het mijn ongeduld en wreed verstoorde slaap, die hier de oorzaak van zijn. Een paar honden kijken mee van een afstand en weten beter als ik wat hier gebeurd: een ritueel dat elke nacht weer herhaald wordt om de ex- zwerfhonden en tempel-honden weer te kunnen voeden.   Tegen het einde van de nacht, rond 7 uur 's morgens, schijnt het meeste werk er op te zitten en kan worden begonnen met het drogen van de gekookte rijst. Als de rijst droog is wordt er door de rijst enig visafval gedaan, om zodoende de honden nog te kunnen voorzien van iets wat de schijn heeft van eiwitten. Hierna worden de vele emmers gevuld met het mengsel en hoor ik van een afstandje het gehuil van 230 ex zwervers die weten dat het etenstijd is. Het gehuil wakkert aan en is oorverdovend, en ik vraag mij dan ook stilletjes af hoe dit voor de buren moet zijn, want in Holland zou dit het einde van dit project betekenen voor zover zo'n soort project überhaupt al mogelijk zou zijn daar !   Warin heeft zich rond 5.00 in de ochtend, nacht wat mij betreft, al laten zien en is druk bezig van alles te regelen, en is duidelijk de generaal van dit kleine maar sterke leger bestaande uit 5 soldaten die de dagelijkse verzorging van dit opvangcentrum op zich nemen, en daarbij de tempel-honden van de naburige tempels. Nadat de honden in het opvang centrum zijn gevoerd gaan de apart gezette andere emmers met rijst richting een soort van zijspan brommer die dient als vervoer naar de tempel en het aanliggende strand waar vele zwerfhonden op Warin en haar helpers zitten te wachten Het beeld van Warin met een beladen zijspan brommer is dan ook niet meer weg te slaan uit Huayang, en is een onderdeel geworden van het normale dagelijkse leven daar, ikzelf sta mijn ogen uit kijken en denk ondanks mijn bewonderig toch stiekem “waar begint iemand aan “ Warin echter, op één of andere manier, lijkt elke dag deze zware taak weer met plezier en humor op te pakken, want zoals ze zegt” iemand moet voor deze honden zorgen “ en die iemand is zij dus !!   Aangekomen bij het bos naast de tempel komen de zwerfhonden in grote getale aangelopen en verdringen zich om de rijst die in aluminium baken op de grond wordt gezet. Wanneer deze ronde is gedaan rijdt Warin weer terug want het werk schijnt nog niet gedaan te zijn. Een nieuwe voorraad rijst wordt opgehaald en gaat richting strand waar zich ook al een groep zwervers heeft gevormd. De wilde zwervers van het strand zien er vervaarlijk uit, en Warin legt mij uit dat het aaibaarheids gehalte van deze honden vaak nul is, en dat bij benadering de honden al snel zullen bijten als gevolg van slechte ervaringen met mensen tijdens hun zwerversbestaan. Goed,ik zou zelfs geen poging durven wagen om ze te aaien dus kijk van een veilige afstand dit spektakel aan.   Hierna trekken de medewerkers en Warin zich weer terug naar het opvang centrum waar nog vele taken op zich wachten zoals het schoonmaken van de kookspullen en honden bakken, schoonmaken van het terrein, van de kennel, wassen van honden, verzorgen van gewonde en zieke honden en tenslotte inkopen doen van het voer voor de komende week.   De dag sluit zich af om 18.00 uur met het ophalen van een verlamde hond die met de hand moet worden gevoerd waarna hij wordt meegnomen naar Warin's huis om daar veilig te kunnen slapen.   Ik prijs mij gelukkig dat ik een beetje mag mee helpen aan dit geheel met de uiteindelijk eenvoudige taak die ik op mij heb genomen. En bedenk mij nederig dat ik niet in staat zou zijn datgene te doen wat Warin doet maar realiseer mij tevens dat als ik een zwerfhond zou zijn, of als zwerfhond weer geboren zou worden... “een mogelijkheid die bestaat volgens het boeddhisme “ ... ik een mazzelhond ben als Warin mij vindt !!! Ton Popelier

TERUG